حال اي روزهاي من...
مثل روزهاي آخر اسفند
شلوغ،گرم،خوب،عـــــــاشـــــــق...
دلنوشته:ماه سان
"هنوز چشم هايم به رنگ شنبه عادت نكرده اند"
اين طعم گس شنبه ي آخر...
اين هفته هاي آخر چقدر گيجند!
هنوز عطر چهارشنبه ها روي شالم وول ميخورد.
بعد سالها بيقرار قرار چهارشنبه ها، تمام من در جستجوي تو چشم ميشود...
و مادام، آسمان چهارشنبه ي من آه ميبارد!!!...
دل نوشته :ماه سان
يه پايان تلخ...
بهتر از تلخيه
بي پايانه!!!...
من ، يك زن!
جايي هستم كه صداي فريادم خفه شده
بغض راه گلويم را بسته...
وزخم هايي كه دهن باز كرده و بدخيم و چركين شده...
سهم من،
سهم ما...
هـــــــــيس! دخترها فرياد نميزنند
دلنوشته:ماه سان
بهانه گير ميشوم براي دردهاي بيكرانه ام...
چه ساده ميروم ز دست در اين غروب ناباورانه ام.
من بعد... فقط سكوت است و سكوت!
تو هم سكوت كن كودكانه ام...
دل نوشته:ماه سان
تا ته خیابان بی هدف میروم،
من از این شهر خواهم رفت!
حتی دیگر خیابان های باران زده اش دل بی قرارم را آرام نمیکند!...
دیگر هوای زمستان سیگاری را دوست ندارم...هیچ ، هایی این روزهای سرد،روبه راهم نمیکند.
چقدر حرف هست و من فقط به این چند خط اکتفا میکنم!
فقط کاش این کابوس فرداها را طاقت بیاورم!
آه، من از این شهر خواهم رفت...
دل نوشته:ماه سان
صدای پت پت چراغ کهنه
تمام سلول هایم گوش ایستاده اند!و من هی آه میچکم...
جیر جیر صدای در می گوید:
"آب از سرت گذشته
برای کسی که سکه ی یک پولت میکند!
و در یک چشم برهم زدن چشم های تشنه من
در سایه سرابی تمام ثانیه ها را سر کشیدند..."
و من زنی که آبستن خیانت شده ام!
دل نوشته :ماه سان
وقتی که تمام روزهایت به ماه ها و سال های کذایی
تبدیل می شوند...
و این سال های بی همه چیز
هیچ چیز جز نفرت برایت نمی آورند!!!!
دیگر باید رفت... اینبار بایدی در کار است...
دل نوشته:ماه سان
رودل کرده ایم!
اما باز روبه راهیم...
خسته ایم ، همگی مان
اما باز روبه راهیم...
هی "این همه " را کش می دهیم!
بدخیم می کنیم،
چرکین می شوند...
کبود می کنیم،
سیاه می شوند...
اما خسته... نه! هرگز!
خدایا... یک سوال:
تو خسته نیستی از این همه؟
دل نوشته:ماه سان
هرچه جلوتر میروم،کمرنگ می شوی،کم می شوی و دست آخر گم!
دیگر در خاطراتم جایی نداری.دیگر "یازدهم " هرماه هیچ معنی ندارد!
فکر کنم... این برگه آخرین نوشته از تو باشد...
و چه خوب که برای دل... دل زخم خورده ام
کمرنگ ،کم ، محو...
و دست آخر گم میشوی!...
دل نوشته: ماه سان
بهترم کمی... خوشحالم کمی...
دیگر احساس خلا نیست!
این حالم را دوست دارم.
اما... اما می ترسم کمی!
باز هم نکند چشم حسود این روزگار همین کم را هم ازم بگیرد؟
اما نمی گذارم ...روی خودم حساب دیگری باز کرده ام.
حالم این روزها خوب است...
دل نوشته:ماه سان
ماه از نورگير ،در اتاقم پرسه ميزند...
حوالي من بهانه ميگيرد!
دست و پايم را گم ميكنم،
اما باز اين چشم هاي لامذهبم مرا لو ميدهند!
به تمام من پك ميزند!
دروغم دود ميشود...
چند ماه و انديست،اينچنين است.
با سكوتش اشكهايم را سر ميكشد !
بد هم نيست...
شايد...
همپاي اشك بازيم شده!...
دل نوشته:ماه سان
خواب مرا نميبرد...
باز ژس بيخوابي ميگيرم!
خيره
تا صبح چشم برهم نميزنم
باز اي سرفه هاي لعنتي! مدام لرزش دست و سردي...
چقدر اين درد روي دلم سنگيني ميكند.
كسي در اتاق بغلي سوت ميزند،كسي نوچ نوچ ميكند!
روزهاست در اين اتاق آبي،با لباس هاي آبي،و يك تخت با طناب هاي آويزان
زندگي ميكنم.
آدم هاي اين خانه ديوانه اند.به من فحش ميدهند!
حتي موهاي خرمايي بلندم را ديروز قيچي زدند! دلم براي موهايم تنگ شده.
عروسكم كجاست؟
هي با توام،هي!
چرا دوباره آمپول،سرم،تخت؟
.
.
.
ولي انگار روزگارم شبيه "سه قطره خون" هدايت شده...
دل نوشته:ماه سان
چه غريبانه دور ميشوي
و چه ملتسمانه نگاه ميكنم
چه آرام ميروي و چه مظلومانه ميشكنم،
و حالا از بلندترين بام شهر،چقدر كوچك نشان ميدهي...
و من چگونه دل به اين نقطه مبهم بسته بودم؟َ
دل نوشته:ماه سان
پنج شنبه ،یک و نیم بامداد
اتاق تاریک،
صدای خواننده
"دلم لک میزنه واسه ات زمانی که ازم
دوری
ولی درخاطرم هستی دیگه اینجاشو مجبوری
اگر حرف،حرف من باشه
هنوزم مرد ومغرورم،
ولی میرم تو خوش باشی
منم اینجاشو مجبورم"
اشک بی وقفه
آبستن دردها
خیره به سقف و فکر مشوش،
قوطی قرص
ولیوان پراز آب
در انتظار...
دل نوشته:ماه سان
امشب با خطوطی در هم وبرهم روی کاغذهای سفیدو باطله،
می خراشم
می کشم
این خودکار رنگ پریده را
در جمعه ای ساکت
خلاصه می شوم درچند حرف
"دست های زائر
چه غریب!
لایق نبودند
حتی به قدر نام آهو..."
دل نوشته:ماه سان
ذهنم خالیست
دوست دارم بنویسم
اما این روزها عجیب نگرانم...
قلبم درد میکند! و نفس هایم سنگین!
چه احساس نحــــــــــــســــــــــی...
از این بالا به درختان زرد و نارنجی و قلب کوچک شهر می نگرم.
چه بامداد قشنگی!
دست هایم را مثل پر پرنده باز می کنم
چه احساس سبکی!
انگار روی ابرها سیر می کنم.
خاطراتم را ورق میزنم...
اشک ها گونه های سردم را گرم می کنند...
چشمانم می سوزد...
ولی چرا مدام رو به پایین سقوط میکنم؟؟
به من نزدیک میشود
و من قهوه ام را تلخ تلخ می نوشم!
و لبخند تلخی میزنم!
پاییز کنار من است!
و من چقدر از پاییز خاطره دارم
و من چقدر از پاییز...
تو که در باور مهتابی عشق رنگ دارد فکر امروز باش به کجا مینگری؟زندگی ثانیه ایست وسعت ثانیه ها را میفهمی؟میشود بال دربال برستو بوسه بر قلب شقایق ها بزنیم هیچکس تنها نیست...ماخدا را داریم...!!!!