من در ابتدای فصل سردم و چنان بیهوده به خود می نگرم

که انگار صد سال است زیر خاک نفس میکشم.

 وانگار تمام رویاهایم روی آب نفس میکشند...

وازمصنوعی بودنشان بی تحرک اند

من درابتدای دره سقوط به خاطراتم پوزخندی میزنم

ودریک آن ازتمام نگرانی های

درونیم رها میشوم و بالهای پروازم را میگشایم!!...

                                دل نوشته:ماه سان