یادداشتهای   غربت

 من به تو خندیدم

چون که میدانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی!

پدرم از پی تو تند دوید

و نمیدانستی باغبان باغچه همسایه پدر پیر من است 

من به تو خندیدم تا که با خنده خود

پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک.

دل من گفت:برو چون نمیخواست بخاطر بسپارد

گریه تلخ تو را...

حیرت و بغض تو تکرار کنان می دهد آزارم و

من اندیشه کنان غرق این پندارم که چه میشد باغچه کوچک ما

سیب نداشت؟؟؟؟