کوچه افتاد روی شانه ی مرگ!

وزندگی من میشود بهانه ی مرگ

سهم امروز من تنهایی،قفس،تازیانه ی مرگ!

دور میشوم از کوچه اما چه فایده؟!

میدانم

میشوم آخر نشانه ی مرگ

وتمام زندگی و سلول هایم تیر میکشد!

وچه مظلوم به خواب میروم 

                                 در آغوش جاودانه ی مرگ!