بگذار صادقانه پنجره را به روی ستاره ها باز کنم



و دست هایم را برای گرفتن دست هایت بیرون ببرم



بگذار بارانی که در برکه چشمانت فرود می آید



دستهایم را خیس کند

...

بگذار گرمای لبانم را با سرمای لبهایت قسمت کنم


آغوش ات را برای این گونه ساده بودن باز کن

بگذار سادگی را باور کنم ...!

ولی تو اشتباهی بودی که حالا...

حسرتِ خیره شدنِ چشم هایت


به دلِ مردُمَکانَم مانده ست!


دیگر پِلک های نمناکم


توانِ ایستادن ندارند!


می ترسم!